اشتباه کردن مهم نیست. تعداد اشتباهات مهم است و بلکه تکرار اشتباهات مخرب است. به عنوان یک جامعه توانمند، به نظر می xadرسد تعدادی از اشتباهات را طی قرن گذشته مرتب تکرار کردهxad ایم:۱) نیاموخته xadایم که پیشرفت ژاپن، اروپا و آسیا تابع مدیریت بنگاه ها و سیستمxad هاست و نه ریاست افراد؛۲) نیاموخته xadایم که فهم حقیقت از طریق دیالوگ و وجود جامعه مدنی شکل میxad گیرد و در ذهن جزیرهxad ای یک یا چند فرد نیست و بنابراین ضروری است که، یکدیگر را تحمل کنیم، برای یکدیگر جا بازکنیم، تفاوت های یکدیگر را به رسمیت بشناسیم و از خودخواهیxad های فکری بپرهیزیم؛۳) نیاموخته xadایم که با Fact، قضاوت کنیم و نه با تخیل و شنیده xadها و شایعات؛۴) نیاموخته xadایم که حکمرانی، امری تخصصی است و لازمه آن دانش است؛۵) نیاموختهxad ایم که قدرت، مسئولیت می xadآورد و اصل بر «مصلحت عامه» و تأمین رضایتxad مندی عامه شهروندان است؛۶) نیاموخته xadایم وقتی از درب منزل خود پا بیرون میxad گذاریم، در عرصه Public (عرصه عمومی) وارد شدهxad ایم و در عرصه Public، نمی xadتوانیم هر کاری انجام دهیم (مثل دوبله پارک کردن) و هر سخنی بگوییم و هر قضاوتی بنماییم؛۷) نیاموخته xadایم که توسعه، قبل از آنکه به سرمایه، فن xadآوری و تولید نیازمند باشد، به همکاری، هماهنگی، اعتماد و حمایت از یکدیگر محتاج است؛۸) نیاموخته xadایم برای آنکه دیگر ملت ها به هویت، استقلال و حاکمیت ما احترام بگذار

بخش زیادی از مردم ایران، عملاً هیچ تریبونی برای اعتراض ندارند و تبدیل شده اند به اکثریت خاموش که از قضا حرف های زیادی هم برای گفتن دارند. همین است که نارضایتی ها امکان ابراز نمی یابند، انباشته می شوند و ناگهان سر بزنگاه سرریز می شوند و هزینه می زایند...معنی این سخن، البته این نیست که اعتراضات باید از طریق ناآرامی های خیابانی ابراز شود بلکه باید ساز و کار قانونی و عملیاتی برای آن تعریف شود.جعفر محمدی*در روزهای اخیر که تجمعات اعتراضی در تهران و شهرستان ها شکل گرفته و بعضاً به خشونت و تخریب اموال عمومی هم کشیده شده، شاه بیت اصلی سخنان مسؤولان این است که اولاً باید صدای مردم را شنید و ثانیاً معترضان، مطالبات خود را از راه های قانونی پیگیری کنند.این که مسؤولان، به جای برچسب زنی، سخن از مطالبات به حق و لزوم شنیدن صدای مردم می گویند، اتفاق مبارکی است؛ این سخن هم که اعتراضات باید در مسیر قانونی مطرح شود، سخن درستی است؛ هیچ کس دوست ندارد برای بیان یک خواسته، هزینه های سنگین بدهد یا تحمیل کند.با این حال، حلقه مفقوده در کشور ما این است که ساز و کار قانونی شفافی برای بیان اعتراضات وجود ندارد؛ نه حزب به معنای واقعی داریم، نه رسانه ها از آزادی عمل برخوردارند و نه تشکل های صنفی و مدنی قدرتمندی وجود دارند که هر کدام بخشی از مردم را نمایندگی کنند. مجوز برگزاری تجمعات اعتراضی هم تقریباً داده نم

ایستادگی کن ،

ایستادگی کن ؛

و ایستادگی کن ...

و به یاد داشته باش که لشکری از کلاغها ، جرات نزدیک شدن به مترسکی که ایستادگی را فقط به نمایش می گذارد . ندارند.

« معجزه ها رخ می داد، اگر جوانان می دانستند و پیران می توانستند.»

مقالات و مطالب منتشره لزوماًنظرمدیر وبلاگ نمی باشد.